O testamento do gaiteiro de Soutelo - (Avelino Cachafeiro Bugallo)

Meu abóo e meu pai gaiteiriños

e meus irmáns tamén,

alentando a Galicia nun fol,

ó vento que vai e non ven...

aledanos as festas do Apóstol.

No regazo de Rosalía,

cantaban os paxariños

o meu chorar de alegría

Alí bauticei a muiñeira

a que lle puxen de Chantada; Diante o altar de Rosalía

e carballos de Santa Susana.

Muiñeira, ti vas pra Chantada

e enfeitizas a pomba branquiña;

cando te toco na gaita

engaiolas a ialma miña.

e sinto e inteira Galicia

no meu corazón cautiva.

Cando saibas que morrín,

gaitiña miña gaitiña,

desperta a miña alborada

que toco pra Rosalía...

que dorme no teu punteiro

cos seus dedos tapadiña.

Avelino Cachafeiro

Airiños, airiños, aires - Avelino Cachafeiro (O gaiteiro de Soutelo)

Airiños, airiños, aires
quitadoiriños de penas,
os airiños de Bos Aires
irmáns dos da miña terra.
Si foran pedras os soños
dos que atravesan o mar,
o camiño da Galicia
sería ben bó de andar.
Arxentino que me escoitas,
o mellor d-esta canción
é que está feita na fala
en que falaba Colón.
Da miña terra che traio
as rosas de máis feitizo:
os pensamentos das nais
que aquí teñen os seos fillos.
Si hei morrer en terra allea
quero morrer na Arxentina
en onde sempre hai quen fale
na fala da terra miña.
O gaiteiro de Soutelo
no ronco da gaita leva
o berro de ¡Terra a nosa!
¡y-arde o eixo, carballeira!